This is a viewer only at the moment see the article on how this works.
To update the preview hit Ctrl-Alt-R (or ⌘-Alt-R on Mac) or Enter to refresh. The Save icon lets you save the markdown file to disk
This is a preview from the server running through my markdig pipeline
Sunday, 07 December 2025
Door iemand die niet kan stoppen met het analyseren van patronen, zelfs hun eigen.
Zoals de categorie zegt, dit is een veel persoonlijker essay dan mijn gebruikelijke werk. Ik vind het niet erg als je het overslaan...maar als het resoneert laat een reactie! Ik lees ze allemaal (en het hoeft niet openbaar).
Ik ben niet begonnen met het leven wetende dat ik "een systeemdenker" was. Ik wist gewoon dat ik overal connecties zag.
Als kind koos ik ideeën uit elkaar zoals andere mensen gebroken radio's uit elkaar haalden. Niet omdat ik ze wilde repareren, maar omdat ik nodig om te weten hoe de stukken met elkaar te maken hebben.
Mensen namen aan dat ik moeilijk was toen ik te veel vragen stelde. In werkelijkheid probeerde ik mijn hersenen te kalmeren door het een structuur te geven om mee te werken.
Pas veel later ontdekte ik dat een mix van ASD cognitie en een achtergrond in de psychologie verklaart dit prachtig. Mijn geest gewoon niet accepteren ononderzochte heel's .Het moet demonteren en herassembleren ze in iets stabiels.
Psychologie met name forensische psychologie was waarschijnlijk het eerste veld dat me liet erkennen wat mijn hersenen al die tijd hadden gedaan: het traceren van causale ketens.
Mensen, gedrag, instellingen, prikkels, traumahistories... het zijn allemaal netwerken van drukpunten en compensaties.
Als je lang genoeg delinquenten bestudeert, leer je dat de "finale act" nooit definitief is; het is altijd de laatste beurt in een lus die jaren geleden begon. Feedback loops overal.
Wat dit begrip verdiepte, was neuroanatomie, de studie van hoe de fysieke hersenen naar cognitie en gedrag in kaart brengen. Oliver Sacks Zijn case studies in boeken zoals De man die zijn vrouw voor een hoed zag liet zien hoe specifieke laesies of disfunctie bepaalde vermogens chirurgisch konden verwijderen terwijl ze anderen intact lieten. Een man die gezichten niet kon herkennen maar toch muziek kon componeren. Een vrouw die haar gevoel van proprioceptie verloor en bewust elke beweging wilde. Elke zaak was een venster in de modulaire, onderling verbonden aard van de geest.
Het bekendste voorbeeld dateert van voor Sacks door meer dan een eeuw: Phineas Gage, de spoorwegvoorman die een ijzeren staaf overleefde die in 1848 door zijn prefrontale cortex blies. Hij leefde maar zijn persoonlijkheid niet. De man die opkwam was impulsief, oneerbiedig, profane. Het fysieke substraat van zijn besluitvorming en sociale kennis was vernietigd, en daarmee, de persoon zijn vrienden en familie kende. Gage bewees dat "zelf" is niet etherisch . . Het is geïmplementeerd in weefsel dat kan worden beschadigd zoals elk ander onderdeel.
Later, als onderzoekspsycholoog, werkte ik aan neurovasculaire dementie .. de cognitieve achteruitgang die vasculaire schade aan de hersenen volgt. Kleine beroertes, stille infarcten, witte materie laesies. Elk een klein subsysteem falen, en na verloop van tijd, de cascading effecten zichtbaar geworden: geheugenfragmentatie, executive disfunctie, persoonlijkheid veranderingen. Ik keek het systeem degraderen in slow motion.
Elke fase versterkt dezelfde les: mensen zijn Het brein is een enorm parallel netwerk van gespecialiseerde subsystemen, en als onderdelen falen, voelt het geheel zich niet alleen anders.
Computers, in vergelijking, zijn de eenvoudigere digitale versie van hetzelfde principe. Makkelijker om te debuggen, gemakkelijker te redeneren over, gemakkelijker te repareren. Maar de onderliggende logica is hetzelfde: componenten, verbindingen, feedback, opkomst.
Ik hield niet van psychologie omdat ik mensen wilde "helpen" (hoewel ik dat altijd al deed). Ik vond het geweldig omdat ik het menselijk gedrag kon analyseren zoals ik al het andere geanalyseerd heb: Wat is de interactie met wat? Wat ontstaat er uit die interacties? Waarom blijft dit herhalen?
Psychologie gaf me de taal daarvoor.
Software gaf me het gereedschap.
Verhuizen naar software was niet zozeer een carriere spil als wel een opluchting.
Computers in tegenstelling tot mensen doen wat ze zeggen. Hun inconsistenties kunnen worden gedocumenteerd, gedebuggd, versioned en uitgelegd. Menselijke inconsistentie kan alleen worden geïnterpreteerd, en ik heb nooit graag giswerk.
Programmeren gaf me een speeltuin waar mijn stijl van denken was niet ongebruikelijk .. het was praktisch. Dezelfde gewoonte van het breken van dingen in componenten plotseling productief in plaats van sociaal ongemakkelijk.
Waar psychologie me leerde om analyse systemen, software laat me bouwen Zij.
Microsoft was niet traumatisch. Het was niet 'giftig'. Het was gewoon... de verkeerde baan voor iemand als ik.
Als Program Manager op ASP.NET en later Project Server, kreeg ik om te begrijpen hoe grootschalige software kaders en systemen eigenlijk functioneerde. De technische kant was fascinerend en soms briljant. Zien hoe componenten onderling verbonden over enorme codebases, hoe architectonische beslissingen rimpelde door miljoenen lijnen van code, hoe teams gecoördineerd om software op schaal. Dat deel voedde precies het soort denken dat ik mijn hele leven had gedaan.
Maar Programma Management bij Microsoft is niet in de eerste plaats een technische rol. Het is een coördinatie rol. De taak is om de lijm tussen engineering, ontwerp, marketing, en klanten te zijn, wat betekent dat de kernvaardigheid is niet systeemanalyse. Het is sociale navigatie.
Vergaderingen, politieke subtekst, emotionele kalibratie, onuitgesproken verwachtingen en alle staten die je in je hoofd moet handhaven alleen om te opereren. In forensische psychologie, dubbelzinnigheid is interessant. In een bedrijf, dubbelzinnigheid is... beleid.
En dat soort omgeving langzaam draineerde me. Niet omdat iemand was verschrikkelijk .. maar omdat het bijhouden van het tempo vereist een soort van multi-gelaagd sociaal bewustzijn dat ik gewoon niet in real-time. Ik was in een rol die constante context-schakelaar tussen technische diepte en sociale prestaties eiste, en de laatste verbruikt veel meer energie dan het zou moeten.
Mensen noemen dit "burnout," maar dat is te klinisch. Het voelde meer alsof ik een mentale emulator runt voor een brein dat niet van mij was, en de overhead uiteindelijk ingehaald.
Vertrekken was geen daad van moed. Het was het moment waarop de simulatie crashte.
Wat daarna kwam was niet een heruitvinding. Het was ik eindelijk doen wat ik altijd gedaan had gewoon zonder de verkeerde functie titel bevestigd.
Het werk sinds Microsoft is een mix van bouwen en analyseren. Startups zou me brengen in het begrijpen van systemen die waren gegroeid buiten het begrip van hun oprichters 'verleden codebases, verwarde architecturen, teams die uit het oog verloren van wat ze hadden gebouwd. Mijn taak was om het gebied in kaart te brengen, de drukpunten te vinden, en ofwel herontwikkelen wat gebroken was of hen te helpen begrijpen waarom het niet kon worden gered.
Soms betekende dat bootstrapping volledig nieuwe systemen vanaf nul. Soms betekende het bouwen teams die kon handhaven wat ik zou ontwarren. Soms betekende het dat de persoon die uiteindelijk zei "dit moet worden weggegooid" dat is zijn eigen soort systeemanalyse.
Het patroon herhaalde zich over industrieën en schalen. Een fintech startup die verdrinkt in technische schulden. Een onderneming die een tien jaar oude monoliet probeert te moderniseren. Een klein team dat per ongeluk iets had opgebouwd dat ze niet meer begrepen. Elke betrokkenheid was anders op het oppervlak, maar eronder waren ze allemaal hetzelfde probleem: een systeem dat iemands vermogen om het in hun hoofd te houden had overschreden.
Dat is waar ik kwam in. Niet als een aannemer die code schrijft en verlaat, maar als iemand die kon absorberen van het geheel, begrijpen hoe de stukken interageerde, en ofwel te repareren of uitleggen waarom het niet kon worden vastgesteld. De rol had geen schone titel. "Consultant" onder verkoopt het. "Architect" oversells it. "De persoon die je belt wanneer niemand begrijpt wat er gebeurt meer" is dichter bij de waarheid.
Niets van het voelde als verschillende banen. Het waren allemaal systemen wachten om te worden begrepen.
Vandaag, ik vind mezelf het ondersteunen van grote gedistribueerde systemen als in wezen een eenpersoonsteam. De ironie is niet verloren op mij . . Ik verliet Microsoft gedeeltelijk omdat de coördinatie overhead was vermoeiend, en nu werk ik als een enkel punt van integratie tussen systemen die normaal zou vereisen hele afdelingen.
Maar het verschil is controle. Als je de enige persoon in de lus bent, is er geen vertaling overhead. Geen vergaderingen om stakeholders op één lijn te brengen. Geen politieke lagen tussen begrip en actie. Het systeem en ik kunnen een direct gesprek hebben.
De andere draad die door het heden loopt is specifiek AI, de theorie van hoe we het gebruik van LLM's en aanverwante technologieën kunnen bevorderen. Niet alleen prompt of fine-tuning, maar denken over AI subsystemen architectonisch. Hoe componeer je meerdere modellen? Hoe bouw je feedback loops die daadwerkelijk gedrag verbeteren? Hoe ontwerp je systemen waar AI-componenten kunnen worden waargenomen, gedebugeerd en gemotiveerd over dezelfde manier waarop we redeneren over een ander gedistribueerd systeem?
Het blijkt dat dezelfde mentale toolkit van toepassing is. Het brein is een systeem van gespecialiseerde subsystemen. Software is een systeem van interagerende componenten. En AI is in ieder geval het soort dat we nu bouwen. Het is een systeem van modellen, prompts, contexten en feedback loops die op dezelfde manier geanalyseerd kunnen worden.
De technologie is nieuw, het denken niet.
Mijn geest werkt het beste wanneer:
Code vereist geen interpretatie. Systemen steken je niet aan. Feedback loops zijn logisch.
Daar is iets heel kalmerends aan.
Als ik achteruit kijk, is het patroon bijna beschamend consistent:
Wat was ik aan het doen? |-------|------------------| | Kindertijd Ideeën in stukjes breken | Psychologie Learning the vocabulary of systems | Neuroanatomie Begrijpen van de hersenen als modulair, onderling verbonden subsystemen | Forensisch onderzoek Het modelleren van menselijk gedrag als causale loops | Software Een systeem vinden dat mijn cognitieve vorm weerspiegelt | Microsoft Het leren van grootschalige systemen en het ontdekken van de kosten van de verkeerde rol | Advies Word de persoon die je belt als niemand begrijpt wat er gebeurt. | Aanwezig Ondersteunen gedistribueerde systemen solo; theoretiseren over AI-architecturen
Het is geen heldhaftig verhaal. Het is een systemische.
Als je in systemen denkt, wordt je leven er ook één.
Geen nette. Niet altijd een aardige. Maar een coherente.
Ik heb geen nette conclusie. Systemen denkers doen zelden .. we merken gewoon dat dingen verbinden.
Maar als er iets nuttigs is, kan het dit zijn:
De manier waarop je denkt is geen beperking om rond te werken. Zodra je niet meer tegen de lens vecht, kun je er eindelijk doorheen kijken.
Ik heb tientallen jaren geprobeerd om te denken zoals andere mensen verwachtten dat ik zou denken. Sneller. Smoother. Maatschappelijk vloeiend. Minder obsessief gedetailleerd.
Niets van dat alles werkte.
Wat werkte was het bouwen van omgevingen waar mijn werkelijke cognitieve stijl was een aanwinst in plaats van een verplichting. Het schrijven van code in plaats van het bijwonen van vergaderingen. Mapping systemen in plaats van leeszalen. Het creëren van feedback loops die ik kon vertrouwen.
De wereld is je geen omgeving schuldig die past. Maar je mag er een bouwen.
En soms, terugkijkend op de vorm van je eigen leven, realiseer je je dat je dat al gedaan hebt.
© 2026 Scott Galloway — Unlicense — All content and source code on this site is free to use, copy, modify, and sell.
